Praeclare hoc quidem.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Duo Reges: constructio interrete. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate.

Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Negat enim summo bono afferre incrementum diem.

Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Laboro autem non sine causa; Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.

Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi.

Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?

Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Qui bonum omne in virtute ponit, is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Disserendi artem nullam habuit. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Gerendus est mos, modo recte sentiat. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Sedulo, inquam, faciam. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt;

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus;

Scisse enim te quis coarguere possit? Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat?

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus.