Pauca mutat vel plura sane;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duo Reges: constructio interrete. Simul atque natum animal est, gaudet voluptate et eam appetit ut bonum, aspernatur dolorem ut malum. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Se dicere inter honestum et turpe nimium quantum, nescio quid inmensum, inter ceteras res nihil omnino interesse.

Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;

Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar?

Non est igitur voluptas bonum. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Quis enim redargueret? Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Non est igitur voluptas bonum. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.

Cave putes quicquam esse verius. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nemo igitur esse beatus potest. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Primum quid tu dicis breve? Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Summus dolor plures dies manere non potest?

Istic sum, inquit. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.

An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Quis enim potest istis, quae te, ut ais, delectant, brevibus et acutis auditis de sententia decedere? Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis;

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Et quidem, inquit, vehementer errat; Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.

Quod vestri quidem vel optime disputant, nihil opus esse eum, qui philosophus futurus sit, scire litteras. Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Nihil illinc huc pervenit. Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes.

Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a te opportune facta mentio est. Graccho, eius fere, aequalí? Quid, de quo nulla dissensio est? At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Si enim ad populum me vocas, eum.