Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Duo Reges: constructio interrete. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Deprehensus omnem poenam contemnet. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Et quod est munus, quod opus sapientiae?

Ostendit pedes et pectus. Primum quid tu dicis breve? Et summatim quidem haec erant de corpore animoque dicenda, quibus quasi informatum est quid hominis natura postulet. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.

Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Ego vero isti, inquam, permitto. At certe gravius. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum?

Sed ad bona praeterita redeamus. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Erit enim mecum, si tecum erit. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis;

Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. An hoc usque quaque, aliter in vita?

Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. De quibus cupio scire quid sentias. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Quis hoc dicit?

A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate.

Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia;

Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.