Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sint ista Graecorum; Hic ambiguo ludimur. Duo Reges: constructio interrete. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam.

Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Comprehensum, quod cognitum non habet? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.

Sed haec in pueris;

Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Quod quidem nobis non saepe contingit. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas? In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Istic sum, inquit. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit;

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum;

Quorum altera prosunt, nocent altera. Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Eaedem res maneant alio modo. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Prioris generis est docilitas, memoria; Sed tamen intellego quid velit. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. De vacuitate doloris eadem sententia erit.

Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Graece donan, Latine voluptatem vocant.

Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore.

Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Que Manilium, ab iisque M. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate. Itaque contra est, ac dicitis; Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus?

Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum.

Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Quae duo sunt, unum facit. Primum divisit ineleganter; Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Quae cum dixisset, finem ille. Omnia peccata paria dicitis. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Quae duo sunt, unum facit.